De laatste berichten

Hoogleraar Ionica Smeets stelt dat we niet de jongeren moeten fiksen, maar het systeem. Cabaretier Theo Maassen vindt dat we niet de orde moeten bewaken, maar de chaos moeten beperken. Daar ligt een sleutel tot maatschappelijke verandering: niet alles dichtregelen, maar voldoende ruimte laten voor experiment, vernieuwing en fouten. Want vrijwel iedere vooruitgang begon ooit als iets dat de bestaande orde verstoorde.

Verkeersboetes in Nederland zijn een aanslag op je portemonnee. Waarom geven we eigenlijk verkeersboetes? Om gevaarlijk gedrag te voorkomen toch? Om overtreders te straffen toch? Niet om de staatskas te spekken toch? Daar komt bij dat de hoge boetes bij eenzelfde overtreding voor de één nauwelijks meer is dan een vervelende rekening, maar voor de ander een financiële ramp. Van dat systeem worden we niet gelukkig.

Met het recente advies Kijk anders naar toetsing laat de Onderwijsraad een belangrijk en veelzeggend geluid horen. De raad adviseert om toetsen in het basis- en voortgezet onderwijs minder zwaar mee te laten wegen bij toelating, overgang en diplomering. Toetsen zouden in de eerste plaats bedoeld moeten zijn om leren en ontwikkeling te ondersteunen, niet om leerlingen voortdurend te selecteren en af te rekenen op prestaties. Daarmee raakt de Onderwijsraad aan een fundamentele discussie over de toekomst van het onderwijs.

Veel mensen herkennen het gevoel dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan naarmate ze ouder worden. Een jaar op volwassen leeftijd lijkt voorbij voordat het goed en wel begonnen is, terwijl een zomer in de kindertijd eindeloos kon duren. Wat vroeger aanvoelde als een lange periode, lijkt later nog slechts een kort moment in een steeds sneller voorbijtrekkend leven. Wanneer een kind vijf jaar oud is, vormt één jaar maar liefst twintig procent van zijn totale levenservaring. Voor iemand van vijftig jaar is datzelfde jaar nog slechts twee procent van alles wat hij heeft meegemaakt. Elk nieuw jaar wordt daardoor relatief kleiner in verhouding tot de tijd die al achter ons ligt.

Niet iedereen met dementie kan thuis blijven wonen, al zou je dat wel het liefste willen. In dit tweede hoofdstuk wordt ingegaan op het wonen in een woonvorm of verpleeghuis. Ondanks de goede zorgen hier, valt het vaak zwaar om hier te aarden, om je er thuis te voelen. Afhankelijkheid, schaamte en ongemak spelen je parten. De manier waarop mensen met je omgaan maakt of breekt je dag. Het valt niet mee om jezelf te zijn en hoe moet dat ook alweer. Het is duidelijk dat je een thuis nodig hebt waar openheid is en begrip. Je moet er jouw leven kunnen leiden, met en zonder hulp van mensen die jou omarmen en jij hen.

Er bestaat een vorm van eenzaamheid die nauwelijks zichtbaar is. Niet de eenzaamheid van mensen die niemand kennen, maar van mensen die jarenlang nodig zijn geweest. Mensen op wie geleund werd. Mensen die verantwoordelijkheid droegen toen anderen het niet konden. Mensen die doorgingen terwijl ze eigenlijk hadden moeten stilstaan, rouwen of zelf opgevangen hadden moeten worden. Deze eenzaamheid zit vaak verborgen achter kracht.