Zoekresultaten: woningbouw

In vrijwel alle verkiezingsprogramma’s staat wonen hoog op de politieke agenda. Toch lijkt de woningmarkt tot nu toe vooral veel verliezers te kennen, met woningzoekenden als de grootste gedupeerden. Met de verkiezingen in aantocht laat ik me in verschillende media steeds vaker uit over de vraag waarom het niet lukt om de industriële en modulaire woningbouw in Nederland écht vlot te trekken. Mijn analyse blijft telkens dezelfde: ondanks goede bedoelingen, veel pioneers, innovaties en talloze initiatieven zitten we vast in een systeem dat vernieuwing eerder afremt dan aanjaagt.

Voor modulaire en industriële woningbouw ziet ondernemer en vooruitdenker Wim-Heerke Spronk voornamelijk kansen in Duitsland. Die overtuiging is niet ontstaan uit theorie of modewoorden, maar uit jarenlange ervaring in en rondom de woningbouw, in fabrieken, op bouwplaatsen en aan bestuurlijke tafels. “Wat ik zie, is een groeiende kloof tussen wat technisch en industrieel mogelijk is en wat het Nederlandse systeem toestaat. En die kloof wordt helaas met de dag groter”, aldus Spronk.

Wim-Heerke Spronk is een vooruitdenker die de fundamenten durft te bevragen. Een ervaren marketingstrateeg en bestuurder die techniek, filosofie en menselijkheid moeiteloos verbindt. Als dienend leider richt hij zich niet op macht, maar op betekenis: systemen verbeteren zodat mensen kunnen floreren. Zijn denken is uitgesproken normatief, met rechtvaardigheid en bestaanszekerheid als vanzelfsprekende kernwaarden. Tegelijk is hij een systemisch denker pur sang, iemand die de samenhang der dingen ziet, van stikstof tot woningbouw, van ongelijkheid tot geluk. In een tijd waarin veel debatten verzanden in symptoombestrijding, schuift Spronk een ander kompas naar voren: welzijn centraal, en de moed om systemen opnieuw te ontwerpen.

Ik zeg het maar zoals ik het ervaar: Nederland praat zichzelf op slot. Waar je ook kijkt, van Den Haag tot de lokale ondernemersvereniging, van brancheclubs tot goedbedoelde netwerkbijeenkomsten, overal wordt gepraat. We vergaderen, we adviseren, we organiseren conferenties en seminars. Maar écht besluiten nemen en iets uitvoeren? Dat gebeurt veel te weinig. Onze samenleving wordt gegijzeld door een overlegstructuur die haar eigen doel is geworden.

De vakantieperiode is aangebroken, een moment van rust en reflectie. Dit biedt een uitgelezen kans om terug te blikken op de ontwikkelingen sinds mijn artikel ‘Anders denken, betekent fundamenteel anders doen’ in het FD en andere media eind 2021. Hierin pleitte ik voor een noodzakelijke systeemvereenvoudiging, en de oprichting van Vereniging Geluk Centraal volgde kort daarna.

De Provinciale Staten-verkiezingen hebben aangetoond dat onze politiek failliet is. Een partij die opgericht is door een marketingbureau heeft gewonnen. De samenleving geeft daarmee vooral aan dat ze de andere partijen spuugzat zijn. Of zoals Lilian Marijnissen van de SP het zei: “het land heeft een heel dikke middelvinger naar de gevestigde partijen opgestoken.”

Boeren uitkopen omdat ze teveel stikstof produceren is een lapmiddel. We moeten naar fundamentele oplossingen. Naar duurzame bedrijfssystemen: laat boeren bouwmaterialen verbouwen en maak de bouw nu per direct biobased. Stimuleer schone materialen door met voorrang vergunningen te verstrekken en maak het gebruik van vervuilende materialen en de traditionele bouwwijze onaantrekkelijk.

Geluk Centraal vindt dat Nederland aan een update toe is. Bijvoorbeeld in de gezondheidszorg, de kijk op de economie en in het onderwijs. Maar zeker ook bij de inrichting van het politieke landschap. Burgers voelen zich al lang niet meer vertegenwoordigd door de politiek en vaak al helemaal niet gehoord door de verschillende overheden. Geluk Centraal denkt dat het anders moet én kan!

‘Een huis is pas echt je thuis als je er helemaal jezelf kunt zijn, in een buurt die vertrouwd en veilig voelt’, aldus een woningbouwvereniging. Voor velen is dit goed geregeld maar wat als je geen huis hebt, geen plek onder de zon.

De natuur in Nederland gaat hard achteruit. Volgens de Raad voor de leefomgeving en infrastructuur (Rli) is de biodiversiteitscrisis even groot als de klimaatcrisis.