Zoekresultaten: klimaat

Wim-Heerke Spronk is een vooruitdenker die de fundamenten durft te bevragen. Een ervaren marketingstrateeg en bestuurder die techniek, filosofie en menselijkheid moeiteloos verbindt. Als dienend leider richt hij zich niet op macht, maar op betekenis: systemen verbeteren zodat mensen kunnen floreren. Zijn denken is uitgesproken normatief, met rechtvaardigheid en bestaanszekerheid als vanzelfsprekende kernwaarden. Tegelijk is hij een systemisch denker pur sang, iemand die de samenhang der dingen ziet, van stikstof tot woningbouw, van ongelijkheid tot geluk. In een tijd waarin veel debatten verzanden in symptoombestrijding, schuift Spronk een ander kompas naar voren: welzijn centraal, en de moed om systemen opnieuw te ontwerpen.

Nog vier dagen, dan mogen we weer stemmen. We vullen hokjes in, debatteren aan keukentafels en hopen op verandering. Maar diep van binnen weten we: de kans is groot dat we straks hetzelfde doen als twee jaar geleden. We stemmen zoals we altijd hebben gestemd, op de partijen die we kennen, in het systeem dat we kennen. En dus krijgen we wat we altijd kregen.

Op 29 oktober trekken we opnieuw naar de stembus. We doen wat van ons verwacht wordt: we stemmen, we doen onze democratische plicht, we maken dat hokje rood. Maar steeds meer mensen vragen zich af wat die stem eigenlijk nog waard is. Want op wie, of beter gezegd op wat, stemmen we eigenlijk? In een politiek klimaat waarin verkiezingen vooral mediashows zijn geworden, waarin partijleiders debatteren in oneliners en campagnes draaien om imago’s in plaats van ideeën, lijkt de afstand tussen kiezer en bestuur groter dan ooit. De stem van de burger, ooit symbool van invloed en verandering, lijkt te zijn gereduceerd tot een rituele handeling zonder wezenlijke uitkomst.

Wij, de verenigde vooruitdenkers en wetenschappers van Geluk Centraal, geloven dat een fatsoenlijke samenleving niet slechts een ideaal is, maar een fundament waaraan we nu moeten bouwen. In de aanloop naar de verkiezingen roepen wij op tot een herwaardering van waarden die te lang op de achtergrond zijn geraakt: gelijkheid, gezondheid, groen en gedrag. Deze vier pijlers vormen de ruggengraat van onze visie, ze zijn onlosmakelijk verbonden met geluk en welzijn.

Op 29 oktober 2025 kiest Nederland een nieuw parlement. Wat zou moeten beginnen als een open gesprek over de toekomst van ons land, dreigt opnieuw te ontaarden in een strijd om beeldvorming, identiteit en uitsluiting. De campagneaftrap van Geert Wilders was daar een schrijnend voorbeeld van: geen inhoudelijk programma, slechts een zorgvuldig gekozen beeld, eenvoudig te begrijpen, maar bedoeld om te verdelen. Het is een beeld dat niet verbindt, maar scheidt. Dat niet uitnodigt, maar verwijt. Niet luistert, maar beschuldigt. Wilders lijkt de kunst van framing meester: wie je positioneert als ‘wij’ en wie als ‘zij’ bepaalt het debat, maar het biedt geen antwoord op vragen over migratie, woningnood of sociale vervreemding.

Afgelopen week viel opnieuw een kabinet. Voor de één een politieke gebeurtenis zoals zovelen, voor de ander het zoveelste bewijs dat het huidige politieke systeem zijn houdbaarheidsdatum ruimschoots is gepasseerd. Wat ons betreft is het vooral een pijnlijk, maar helder signaal: Dè bevestiging dat Nederland toe is aan een systeemupdate. Niet alleen in hoe we omgaan met voedsel, zorg, veiligheid, onderwijs, migratie en wonen, maar vooral in hoe we ons land besturen. Verkiezingen, partijpolitiek en de traditionele parlementaire machtsverdeling zijn lange tijd als de ruggengraat van onze democratie beschouwd. Maar die ruggengraat blijkt inmiddels broos. Veel mensen voelen zich niet vertegenwoordigd, laat staan gehoord. De urgentie wordt niet gevoeld. Het is volgens mij de hoogste tijd om de fundamenten van onze democratie te herzien.

De aanleiding voor dit essay ligt in de constatering dat de huidige journalistiek haar verbindende, controlerende en informerende functie steeds minder vervult. Door commercialisering, versnippering via sociale media en het verdwijnen van lokale infrastructuren raakt journalistiek vervreemd van haar maatschappelijke opdracht.

Afgelopen week werden we opnieuw geconfronteerd met het zorgwekkende nieuws dat het reizen met het openbaar vervoer in Nederland opnieuw 20% duurder zal worden. Vervoersbedrijven luiden de noodklok, en de reactie van de overheid is helder: er moeten keuzes gemaakt worden. Het kabinet staat voor een dilemma, waarbij het verhogen van tarieven lijkt te worden gepresenteerd als de enige optie.

Vandaag, op 20 maart – de Internationale Dag van het Geluk – viert Geluk Centraal haar driejarig bestaan. Drie jaar geleden werd de vereniging opgericht door initiatiefnemer en bestuursvoorzitter Wim-Heerke Spronk, samen met persvoorlichter Harrie Kiekebosch en secretaris Mia Nijland. Het doel? Niet langer blijven hangen in wat niet werkt, maar actief bouwen aan een samenleving waarin welzijn en geluk centraal staan. Een beweging van vooruitdenkers, wetenschappers en betrokken burgers die samen zoeken naar een nieuw fundament voor onze maatschappij.

We leven in een tijd waarin bureaucratie, verspilling en corruptie binnen overheden en instituties alomtegenwoordig lijken. Burgers en bedrijven klagen over inefficiëntie, hoge belastingen en logge structuren die innovatie in de weg staan. Maar zodra iemand daadwerkelijk de handschoen oppakt om verandering te brengen, volgt direct een storm van kritiek.