Zoekresultaten: klimaat

In een interview over de klimaatcrisis en onze samenleving stelt Klaas van Egmond, hoogleraar Geowetenschappen aan de Universiteit Utrecht, waar hij Milieukunde en Duurzaamheid als specialiteit heeft, dat zolang we denken dat we gelukkig worden van steeds maar meer spullen kopen en zolang we denken dat de oplossing voor de klimaatverandering wel met techniek opgelost gaat worden gaat het niet goed komen met de klimaatdoelen die we moeten bereiken als we onszelf als diersoort op deze aarde willen blijven handhaven.

Wat is de overeenkomst tussen Mathijs, Ali B., Balenciaga en Vandaag Inside? Ze zijn allemaal gecanceld! Of je nu een persoon, een modemerk of TV-programma bent: als je je onwenselijk gedraagt word je gecanceld. Mijn voorspelling: dat gaat ook gebeuren voor vastgoed met een negatieve klimaatimpact.

Hoe beweeg je mensen om hun gedrag te veranderen ten opzichte van het klimaat? Dat kan door spelelementen toe te voegen: gamification. Studenten worden op 25 augustus uitgenodigd om in één dag een gamified leerprogramma te ontwikkelen om andere mensen te leren om ook zelf in actie te komen voor het klimaat. In 2030 moeten maar liefst 2 miljard mensen door gamified leren met het klimaat aan de slag zijn.

Pur, glaswol, radongas, afwasmiddelen, dicht gepleisterde muren… we halen rare bokkensprongen uit om ons huis energiezuiniger te maken, het schoon te houden en er lekker comfortabel in te kunnen wonen. Maar met de kennis van nu én met die van tóen, word je van veel van die keuzes niet zo gelukkig.

Geluk Centraal brengt thema’s steeds terug naar het fundament om vandaar opnieuw te bouwen. De boerenprotesten zou je ogenschijnlijk onder onze pijler ‘gedrag’ scharen, maar die acties zijn slechts een gevolg. De pijler ‘groen’ of ‘gezondheid’ past veel beter, want als je naar de oorzaak kijkt, gaat het om ons klimaat, over ons voortbestaan hier op aarde!

Als het top-down niet lukt, dan doen we het bottom-up, dacht Franke van der Laan en nu is hij met honderden vrijwilligers iedere dag de wereld aan het redden.

Na een periode van stilte laten de verenigde vooruitdenkers en wetenschappers van Geluk Centraal weer van zich horen. Die stilte was bewust en noodzakelijk. Niet omdat er niets te zeggen was, maar juist omdat er te veel speelde om direct op te reageren. Wij hebben gekeken, geluisterd en gewogen. Naar de richting waarin de wereld zich beweegt en naar de eerste contouren van het nieuwe kabinet onder leiding van Rob Jetten. Want wie richting wil geven, moet eerst begrijpen wat er werkelijk gaande is.

We voeren in Nederland graag het debat dat doet alsof ‘instroom’ het probleem is, terwijl de echte werkelijkheid elders ligt. In een eerder door ons gepubliceerd artikel ‘de mythe van de asielcrisis’ wordt het scherp neergezet. Wat wij hier ervaren is vooral een opvangcrisis, veroorzaakt door beleid dat wisselt tussen paniek, symboliek en bestuurlijke stilstand. Dat is precies waar het wringt. We behandelen mensen alsof ze een dossier zijn dat je kunt parkeren, terwijl de wereld door oorlogen, instortende staten en klimaatdruk steeds meer mensen in beweging zet. En ondertussen laten we in AZC’s talenten wachten, soms jarenlang, terwijl bedrijven en publieke diensten overal schreeuwen om personeel. Dat is niet alleen onmenselijk. Het is ook dom beleid.

Wim-Heerke Spronk is een vooruitdenker die de fundamenten durft te bevragen. Een ervaren marketingstrateeg en bestuurder die techniek, filosofie en menselijkheid moeiteloos verbindt. Als dienend leider richt hij zich niet op macht, maar op betekenis: systemen verbeteren zodat mensen kunnen floreren. Zijn denken is uitgesproken normatief, met rechtvaardigheid en bestaanszekerheid als vanzelfsprekende kernwaarden. Tegelijk is hij een systemisch denker pur sang, iemand die de samenhang der dingen ziet, van stikstof tot woningbouw, van ongelijkheid tot geluk. In een tijd waarin veel debatten verzanden in symptoombestrijding, schuift Spronk een ander kompas naar voren: welzijn centraal, en de moed om systemen opnieuw te ontwerpen.

Nog vier dagen, dan mogen we weer stemmen. We vullen hokjes in, debatteren aan keukentafels en hopen op verandering. Maar diep van binnen weten we: de kans is groot dat we straks hetzelfde doen als twee jaar geleden. We stemmen zoals we altijd hebben gestemd, op de partijen die we kennen, in het systeem dat we kennen. En dus krijgen we wat we altijd kregen.